برد با اینهاست

مجموعه: شهید شیخ احمد جعفریان

qeraati.jpg

بخشی از سخنرانی حجت الاسلام قرائتی
هر روز از روزها عزیزی را از دست میدهیم. افرادی سی سال تفسیر می گویند، و کسی اینها را نمی شناسد و جوانهای شما که پرپر می شوند بار شما زیاد می شود. آقای نجفی بار مرا سنگین می کند و آقای جعفریان مسئولیت شما را و هر دوشان بار من و شما را. ما نباید غصه بخوریم برای اینها چون اینها خیلی از ما جلوترند. الان آقای صنعتکار که یکی از برادرانش هم قبلا شهید شد و دو تا از برادرانش هم در مکه هستند وقتی که مقایسه می کنم برد با اینهاست، خود من هم چند شب پیش مکه بودم ولی ما از باخته ها هستم. مگر حج مستحبی کار شهادت را می کند؟ حاجی مگر در آنجا چه می کند؟ حاجی میرود در آنجا موی سرش را میزند ولی اینها از سر گذرند. فرق است بین کسی که موی سر می دهد و کسی که سر می دهد. حاجی در آنجا گوسفند قربانی می کند اما رزمنده می رود تا خودش را قربانی کند، خدا حاجی را در غروب عرفه می بخشد اما رزمنده همین که از خانه بیرون می رود او را می بخشد. حاجی به شیطان زمان ابراهیم سنگ می زند، رزمنده به شیطان زمان خودش. حاجی دور خانه می گردد، رزمنده دور صاحبخانه. حاجی عرق می ریزد، رزمنده خون می ریزد. حاجی کوه صفا می بیند، رزمنده روح صفا می بیند. رهبر حاجی ابراهیم و هاجر است، اما رهبر رزمنده حسین و زینب. حاجی برای بستگان سوغات می آورد. اما رزمنده برای بستگان مقام شفاعت. چشم انتظار حاجی دوستانش هستند، اما چشم انتظار رزمنده دوستانی هستند، که قبل از او به شهادت رسیدند. حاجی می رود که برگردد، رزمنده می رود که رفته باشد. حاجی می رود و با لقب بزرگتر برمیگردد، رزمنده میرود تا در راه خدا فنا شود و فدا شود. و هم می رود که نباشد بلکه دین خدا باشد، شاید به همین علت هاست که در روایت است که خداوند در روز عرفه به زوار حسین بن علی(ع) زودتر از زوار مکه توجه می کند.

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

رمزینه یادمان

Qr Code

رمزینه این صفحه

Qr Code